In de voetsporen van mijn vader

Dit weekeinde vond ik een oude foto van mijn vader, die zich ooit liet strikken voor een reclamecampagne van zijn werkgever. Ik kende de foto al. Deze keer zoomde ik in op wat kleine lettertjes: Piet van Kruistum, teamleider technisch support.

Een puzzelstuk uit mijn jeugd: dát is dus wat hij deed! Mijn beide ouders overleden relatief jong en ik heb nooit goed met hen kunnen praten over mijn vaders werk. Iets met IT, iets met salarissen, iets met universiteiten – meer heb ik nooit geweten.

Mijn vader heeft grote invloed gehad op mijn liefde voor technologie. Hij haalde begin jaren ‘80 een computer in huis, liet ons ermee aanklooien, wisselde spellen uit met collega’s, verbond ons met het vroege internet. Dat wist ik allemaal al, maar ik wist niet hoezeer ik in zijn voetsporen ben getreden.

Wat zou het fijn zijn om hem nog eens om advies te kunnen vragen. Tegelijkertijd merk ik dat zijn houding – nieuwsgierig, empathisch, toegewijd – nog altijd richting geeft aan hoe ik mijn werk doe. Sommige dingen neem je gewoon mee, zonder dat ze ooit zijn uitgesproken.